TAKI YAPMAYI SEVİYORUM

Can Dündar ( bu adam için söyleyecek bir şey bulamıyorum artık)
>
>
> >"İşlerim çok. Başka hiçbir şeye bakamıyorum."
>
> >
>
> >Bu lafı bir kişiden daha duyarsam, büyük ihtimalle katil olacağım.
Mailime
>
> >iki satır bile cevap yazmayanlar "çok yoğun"; bir şey anlatmak için söz
>
> >verip haftalarca sesi çıkmayanlar "çok yoğun"; benden başka herkes ama
>
> >herkes çok yoğun.
>
> >
>
> >"Aaa tabii; onun için konuşmak kolay. Evde oturup yazıyor sadece.
>
> >Çalışmaktan haberi yok."
>
> >
>
> >İstesem ben de "çok yoğun" olabilirim. "Bugün şunu yetiştirmem lazım;
yarın
>
> >şuraya gidip yazı konusu bulmam lazım, birkaç ay içinde romanımı bitirme
>
> >planım var, sarkmaması lazım, o lazım, bu lazım..."
>
> >
>
> >Hayatı boşvermek istedikten sonra "yoğun" olmaktan kolay mazeret yok ki.
>
> >Hatta sadece yemek pişirip, alışverişe çıkıp, dizi izleyip yaşayarak da
>
> >"yoğun" olabilirsiniz.
>
> >
>
> >"Sinemaya gidemem ki, bugün temizlik yapacağım."
>
> >
>
> >E yapma.
>
> >
>
> >"Ay seni arayacaktım, hep aklımdasın ama işlerden başımı kaldıramıyorum
>
> >ki..."
>
> >
>
> >Kâinatın en saçma ve zekâ özürlü mazereti. Yani "kafama uçan daire düştü,
>
> >hastanedeydim" deseniz daha inandırıcı olur.
>
> >
>
> >Normalde hiç kimse hayatının 24 saatini çalışarak geçirmez. En azından
>
> >yemek
>
> >yemek, uyumak ve tuvalete gitmek için ara vermeniz gerekir. Ve bu
aralarda
>
> >sevdiğiniz insanlarla en azından telefonda konuşabilirsiniz, değil mi?
Ben
>
> >bir insana vakit ayırmamanın mazereti olarak "çok çalışıyorum"u
kesinlikle
>
> >kabul etmiyorum. Eğer biriyle aylarca görüşmüyor ve "işlerim var, ondan"
>
> >diyorsanız, bunun iki anlamı vardır:
>
> >
>
> >a) Ben aynı anda iki işi yapamam. Doğal olarak çalışırken araya kimseyi
>
> >katamam. Merdiven çıkarken çiklet de çiğneyemem. Hayatım allak bullaktır.
>
> >Zaman nasıl değerlendirilir bilmiyorum.
>
> >
>
> >b) Seninle görüşmek istemiyorum.
>
> >
>
> >c) Ciddi anlamda işlerim yüzünden görüşemediğimizi sanıyorum. Bu mazerete
>
> >gerçekten inanmışım. Kimi kandırıyorum ki?
>
> >
>
> >(Son şıkkı kabul edecek babayiğit pek bulunmaz.) Ve hiç kimse beni
birinci
>
> >şıkka inandıramaz. Çünkü biriyle görüşmek isterseniz, mutlaka vakit
>
> >ayırırsınız.
>
> >
>
> >Bu aralar üst üste birkaç kişiyle bu "çok çalışıyorum da; başka bir şeye
>
> >bakamıyorum" muhabbetini yaşadım; konuya o yüzden taktım. Bir insandan
>
> >örnek
>
> >vereceğim. Şu an için kendimi örnek veremem çünkü "evde çalışan yazar"
>
> >olduğum için kimsenin beni iş konusunda ciddiye aldığı yok. Neyse canım,
>
> >bana ne? Ben yazıyor muyum? Yazıyorum. Paramı alıyor muyum?
>
> >Alıyorum. Gerisi beni hiç ilgilendirmiyor. Ama şunu da belirtmem gerek.
>
> >Öğrencilik hayatım boyunca hiçbir zaman derslerin, sınavların,
>
> >çalışmaların,
>
> >zevklerimin önüne geçmesine izin vermedim. Benim için okul her zaman
ikinci
>
> >plandaydı. Eğer çok sevdiğim bir film oynuyorsa, yarınki sınava çalışmayı
>
> >birkaç saat sonrasına erteledim ve filmi izledim; canım ertesi günü ödev
>
> >yetiştirmeye oturmadan önce gezmek istediyse çıkıp gezdim; ders çalışmayı
>
> >planladığım gece bir arkadaşım "haydi sinemaya gidelim"
>
> >dediyse herşeyi olduğu gibi bırakıp sinemaya gittim. Çünkü benim için
>
> >"sevdiğim insanlar" ve "kendime vakit ayırdığım hayatım" herşeyden
>
> >önemliydi. Hayatımda hiç kimseyi "çalışmam gerek" diye geri çevirmedim.
Bir
>
> >arkadaşa "hayır, eve gideceğim" dediysem, bu o anda eve gitmek istememden
>
> >başka bir sebebe asla dayanmadı. En önemli işin başında da olsam, bir
>
> >dostum
>
> >"seninle konuşmaya ihtiyacım var" dediğinde ben tüm işleri bırakırım.
Çünkü
>
> >hiçbir şey, çevrenizdeki sevgi ve sahip olduğunuz yüreklerden daha önemli
>
> >olamaz. Hayat kısacık, acayip bir şey. Hırslarla, kıskançlıklarla ve eşek
>
> >gibi çalışmakla bitirilemeyecek kadar da değerli.
>
> >Elbette boş boş oturun demiyorum. Çünkü hayat aynı şekilde, boş boş
>
> >oturulmayacak kadar da değerli. Ama iş dediğiniz şey, sevdiklerinizle,
>
> >kendinizle, hobilerinizle geçireceğiniz zamanın tamamını çalıyorsa,
inanın
>
> >bunda büyük bir terslik vardır. Kendini çalışmaya ciddi bir biçimde
adayan
>
> >ve sevdiklerine zaman ayıramayacak kadar işlerine gömülmeyi kendi özgür
>
> >iradesiyle seçen kişiler de var tabii. Ben böylelerinin asla evlenmemesi
>
> >gerektiğini düşünüyorum. Ve bu, kesinlikle tahammül edebileceğim bir
>
> >kişilik
>
> >tarzı değil.
>
> >
>
> >Neyse, geçeyim örnek kişime: Ben ortaokul hayatım boyunca Soma'da
yaşadım.
>
> >(Oradaki hayatım da alemdi aslında. Bir ara onu da yazayım..)
Anlatacağım
>
> >kişi, bir arkadaşımın babası. (Ailecek de görüşüyorduk; aynı
>
> >apartmandaydık.) Adam her sabah en geç altıda işe gitmek zorundaydı.
>
> >(Mühendisti galiba. Maden ocaklarına çıkıp oradaki işleri yürütüyordu.)
>
> >Yani
>
> >haftanın beş günü, ciddi anlamda "sabahın körü" diyebileceğiniz bir
saatte
>
> >işinin başında olmalıydı. Bu durumda erkenden yattığını ve hafta içi
başka
>
> >hiçbir şeye vakit ayıramadığını düşünürsünüz, değil mi? En azından benim
>
> >hayatımdaki "yoğun insanlar" için bu çalışma tarzı "işe git, eve gel,
yemek
>
> >ye, uyu, işe git, eve gel, yemek ye, uyu" düzenini gerektiriyor. Ve hafta
>
> >sonları da "hafta içinin yorgunluğunu bir türlü atamıyorum" diye evde
>
> >yatarak geçirilirdi. Aşırı yoğun çalışma temposu yüzünden bunlara laf da
>
> >söylenmezdi. Çünkü "çok çalışıyorum, görmüyor musun?" demeleriyle, her
>
> >türlü
>
> >tartışma anında biterdi. Peki arkadaşımın babası böyle mi yaşıyordu?
>
> >Büyük harflerle cevap veriyorum: HAYIR, ASLA... Akşam eve döndüğünde
sosyal
>
> >hayatı başlardı. Yemek bazen evde, bazen bizim de dahil olduğumuz dost
>
> >topluluğuyla beraber dışarıda yenirdi. Sonra mutlaka birinin evinde
>
> >toplanılır; eğlence gırla giderdi. Bu adam işinin dışındaki tüm vaktini
>
> >sevdikleriyle geçirir ve karısına asla yalnızlık hissettirmezdi. Hemen
>
> >hemen
>
> >her hafta sonu mutlaka ya Dikili'ye ya da Aliağa'ya yemeğe giderdik.
>
> >Asıl çarpıcı örneğimi daha vermedim. Haftanın her günü sabah altıda işte
>
> >olan ve akşam hava kararınca eve gelen bu adam, (bazen cumartesileri de
>
> >çalışıyordu galiba) evlilik yıldönümünde karısını Soma'ya iki saat
>
> >uzaklıkta
>
> >olan İzmir'e götürdü. Hayır, hafta sonu değil. BÜTÜN GÜN çalıştığı bir
>
> >günün
>
> >akşamında eğlenmek için gittiler ve gece yarısını geçe döndüler. Ertesi
gün
>
> >de bu adam tekrar sabahın köründe işine gitti!!!
>
> >
>
> >Hiç kimse bana hiçbir şey için "çok meşgulüm, çok yoğunum, vaktim yok da
>
> >ondan" gibi bir mazeret sunmasın. Ben inanmıyorum. Eğer biri beni
>
> >aramıyorsa, aramak istemediği içindir. Eğer benimle görüşmüyorsa,
görüşmek
>
> >istemediği içindir. Ben başka HİÇBİR mazereti kabul etmiyorum. Son
>
> >örneğimin
>
> >ardından bu yazıyı bitirebilirdim. Çünkü gerçekten başka hiçbir lafa
gerek
>
> >yok. Vakit ayırmak istersen, istediğin herşeye ve herkese vakit
>
> >ayırabilirsin. Ama müsaadenizle ben bu konuyla ilgili söylenmiş ve
>
> >gerçekten
>
> >çok hoşuma giden sözlerden de bir demet sunmak istiyorum. Bunları
herkesin
>
> >çerçeveleterek duvarına asması gerek. "İşim var, vaktim yok" diye
>
> >saçmalamaya ve daha da korkuncu bu saçmalığa kendimiz de inanmaya
başlarsak
>
> >acilen okuyup kendimize geliriz:
>
> >
>
> >-İşinizin çok önemli olduğunu düşünüyorsanız, bu sinirlerinizin ciddi
>
> >biçimde bozulduğunun en açık göstergesidir. (Bertrand Russell)
>
> >
>
> >-İşini her şeyden önemli sayarak günde sekiz saat çalışan, sonunda
>
> >çalıştığı
>
> >yerin başına geçer ve günde aynı hızla yirmi dört saat çalışmaya mahkum
>
> >olur
>
> >(Robert Frost)
>
> >
>
> >-Mutluluğun formülü, gerektiğinde önemsiz şeylerle meşgul olabilmektedir.
>
> >(Edward Newton)
>
> >
>
> >-Bitap bırakan günlük yaşam, ancak bir aptalın karşılaşabileceği bir
hayat
>
> >krizidir. (Anton Çehov)
>
> >
>
> >-Eğer boş zamanınız yoksa, ruhunuzu kaybediyorsunuz demektir. (L. P.
Smith)
>
> >
>
> >-Kalitenizin ölçüsü, boş zamanlarınızda ne yaptığınızdır. Medeniyetlerin
>
> >kalitesi de insanlara sağladığı boş zaman ve bunun kalitesi ile ölçülür.
>
> >(Irwin Edman)
>
> >
>
> >-Babam bana çalışmayı, fakat işin esiri olmamayı öğretti. Şimdi okumanın,
>
> >hikaye anlatmanın, şakalaşmanın, konuşmanın ve gülmenin iş kadar; hatta
>
> >ondan da önemli olduğunu biliyorum. (Abraham Lincoln)
>
> >
>
> >-Boş zamanı iyi değerlendirmek, çok ciddi bir sorumluluktur. (William
>
> >Russell)
>
> >
>
> >VE BENİM FAVORİM:
>
> >
>
> >"Yeterli zamanım yok deme. Büyük insanların da günleri 24 saattir..."
>
> >
>
> >CAN DÜNDAR